poniedziałek, 21 listopada 2011

Listopadowe rozmyslania

Witam Was moi drodzy bardzo serdecznie!!

Listopad powoli ustępuje miejsca grudniowi i jak na miesiąc, którego bardzo nie lubię - szybko przemija. Dzieje się tak przede wszystkim dlatego, że na dworze jeszcze jest w miarę ładna pogoda, przynajmiej nie pada deszcz, ale też i zawsze jest coś do roboty. A wiadomo, że jak człowiek ma jakieś zajęcie to czas mija szybko.

Na początku listopada mieliśmy gości. Moja ciocia już tradycyjnie przyjechała do nas z wizytą. Przy okazji poodwiedzała groby swoich rodziców i krewnych, a my z mamą przy tym miałyśmy piękny spacer po cmentarzu. Piękny, gdyż pogoda dopisywała, na cmentarzu nie bylo dużo ludzi, tak więc mogłyśmy w zadomie pochodzić i pomodlić się. Dziwnie tak się patrzy na te groby. Wiele jest bardzo starych mogił, ale wiele też nowych, i tych przybywa. Dziwność jest w tym, że wiele osób dopiero się widzialo, rozmawiało się z nimi a teraz nie ma już ich wśród nas. Jutro mina 2 lata od śmierci dwóch 17 latków - Adriana i Patryka. Chłopcy chodnikiem wracali do domu, byli trzeźwi, potrącił ich z impetem nadjeżdżający samochód...to wielka tragedia. Strasznie mi ich żal,  niedawno rok minął jak odszedł Romek - sąsiad, przegrał trudną walkę z nowotworem. Do ostatnich chwil nie tracił nadziei...niedawno taki pan - zmienił dach, płot, pomalował mieszkanie, poczym na Święto Zmarłych wyjechał z rodziną na grób taty - dostał silnego zawału, którego nie przeżył. Miał tylko 55 lat. ...i jeszcze kilku innych.

Szok, jak ludzie szybko odchodzą.. Kisądz Jan Twardowski mądrze pisze w wierszu "Śpieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą..." tak naprawdę na codzień nikt sobie nie zdaje sprawy z tych słów. Często zainteresowani tylko swoim dobrobytem, biegniemy za pieniądzem, karierą zostawiając gdzieś w tyle rodzinę, przyjaciół. Często też obrażamy się na bliskich o byle co, kłócimy, nie przyjdzie nam przez głowę aby przeprosić czy przyznać się do winy! A co dopiero uśmiechnąć się. Dlatego po to właśnie jest taki dzień jak dziś - Dzień Życzliwości! Tak więc usmiechnijmy się do sąsiada, pogadajmy ze znajomym, odwiedźmy dawno nie odwiedzaną rodzinkę!! Wiadomo, że dziś się raczej wiele tych rzeczy zrobić nie zdąży ale przecież jest jutro. Tylko bądźmy mili dla siebie, szanujmy się na wzajem. Bo nasze życie jest wbrew pozorom bardzo krótkie.

Ja już drugi tydzień siedzę w domku chora. Zaczęło się niewinnie od kataru i myślałam, że niedzielę przeleżę i będzie dobrze. A tu nic, mało tego z poniedziałku na wtorek dostałam duszności, bałam się, że mam zapalenie krtani. Na szczęście w nieszczęściu do tego nie doszło ale jednak miałam zapalenie gardła i ucha. Cały czas jestem na antybiotykach, po których nie czuję się dobrze, no ale co zrobić. Liczyłam, że od jutra będę mogła pojechać na WTZ, jednak pani doktor powiedziała, że w tym tygodniu jeszcze mam byc w domu. Tak więc...nie mam innego wyjście.

Pozdrawiam Was kochani!!

2 komentarze:

Zim pisze...

Właśnie, ja ostatnio stojąc przy grobie Marka Grechuty na Cmentarzu Rakowickim miałam podobne myśli - tym, czym on jest, i ja kiedyś będę (chyba, że doczekam Przyjścia Pana) - nic mi nie pomogą pieniądze, sława czy "nazwisko". Może kiedyś pokuszę się o podobną refleksję u mnie. Na co dzień o tym nie myślimy, ale taka jest prawda. Codziennie ktoś umiera, z chorób, z głodu, ze starości, w wypadkach... A życie jednak toczy się dalej. Pozdrawiam i życzę szybkiego powrotu do zdrowia :)

Salanee pisze...

I mnie dopadły takie przemyślenia ostatnio. Jakoś zawsze uciekałam od rozmyślaniu o śmierci, ale może w końcu trzeba poważnie zastanowić się nad tym naszym przemijaniem. Buźka.